8/6/09

SOÑAR

Sophie reading M. Cojocaru

Levanta el libro,
sacude las páginas
por si caen sueños
(Haiku de G. Moure)

7/6/09

BAILANDO


Tango en La Boca Rubén D. Burschtin
Xa era tarde. Zapatos de tacón e a saia na mochila, meteu esta na cesta da bici e dándolle aos pedais,como se lle fose a vida,chegou ata a academia de baile. Encostou a bici contra a parede do portal e subiu correndo as escaleiras.Aínda estaba alí, como todos os martes. No vestiario sacou as zapatillas, puxo a saia e os zapatos de tacón, soltouse o pelo e... preparada.
Tranquila,o seu pulso non dicía o mesmo, deixou que el a agarrara e a fora levando dando xiros pola pista, ata que a música parou. Cun medio sorriso separáronse esperando a crítica do profesor: tes que tentar non estar tan ríxida, deixa que a música te leve...
Nun susurro díxolle : non fagas caso, bailaches coma os anxos. Xuraría que el rozara cun bico a súa orella.
O traxecto ata a casa nunca se lle fixera tan curto.

5/6/09

ESTO É VIDA !


Reflejos Burruda
A muller do tempo xa avisara de que a situación atmosférica ía mudar, pero nada dixera da tremenda enxurrada coa que foi sorprendida cando colleu o coche pola mañá. O ceo rompíase en anacos de pedra que golpeaban con forza desmedida os cristais... un home amarrado a un paraugas, en perfecta simbiose, tentaba facerlle frente de xeito inútil.
O seu Corsa, como un bravo rompexeos, abríase camiño entre as augas ao ritmo de Caetano Veloso: 50 Km/h como marca o sinal.
Esto é vida- pensou mentres era adiantada por un Audi prepotente.

4/6/09

VOCES


Voces ideales y amadas de aquellos que murieron,
o de aquellos que han desaparecido para nosotros como los muertos.
A veces hablan en nuestros sueños;
a veces las escucha nuestro espíritu en el pensamiento.
Y con su rumor por un instante retornan
ecos de la primera poesía de la vida nuestra
-como una música, en la noche, lejana, que se apaga.
(Kavafis)

3/6/09

AMORES DE COMENENCIA


M. Shinozaki
Descoñece os convencionalismos sociais.
Os seus agasallos, en forma de paxariño dando píos de desesperación, ou ratiño facéndose o morto a ver se cola,aparecen á hora menos indicada segundo as normas de urbanidade. O seu lugar no sofá depende de quen se atope nel ou do que apareza nas mans de cada quen.
Os seus amores son sempre de comenencia.
Como moitos dos animais chamados racionais.

1/6/09

BRINCADEIRA


Flying O. Larionova
Abriron o baúl e alí estaban, chamando por elas, os vestidos da tía Eulalia, escondidos no fondo . Mistura de alcanfor e perfume denso que adoitaba utilizar.
Por que non?
Vestíronse con eles sendo transportadas a un París que nunca tornaría. No espello non se recoñecían, pero iso non importaba, sentíanse posuídas polo espírito indómito da tía Lali .
No baixo escoitouse a porta, a toda présa tornaron os vestidos ao seu lugar.
Que faciades?
Nada mamá, estabamos a brincar.

29/5/09

MALDITO TELÉFONO


Wislow Homer
A fin de semana presentábase con bo tempo para navegar: ventiño fresco e sol, que máis podían pedir!
Por mor dos seus traballos non coincidiran nas datas, pero esta fin de semana era sagrada, así llo dixera.
Comprou crema protectora factor máximo, preparou comida, nada de bocatas a ocasión merece algo elaborado.Fixo e desfixo o petate varias veces: había que meter roupa de baño e de abrigo, na mar nunca se sabe....
No corredor, casi na porta de entrada, o petate, a neveira, a mochiliña co tabaco, encendedor e cremas, non quería esquecerse de nada .Todo preparado.
Teléfono!!!
.......................
Síntoo,témolo que adiar.
A pesares de non estar mal a ensaladiña, non lle soupo.

28/5/09

IR FACENDO CAMIÑOS.


Jacek Yerka
Ir facendo o camiño .... Boa metáfora da vida.

27/5/09

SOBREVOAR


Rob Gonsalves
Abrígate que vas coller frío !- escoitaba ao lonxe a voz da mamá.
Para non anoxala, puxo os calcetíns e comezou, como todas as tardiñas, a viaxe. Esta vez non iría moi lonxe, estábase a levantar un nordés desagradable e logo a volta íalle custar máis.Sobrevoou os campos a carón da casa , planeou un ratiño sobre as augas , e retornou.
Non había novidade, a sirena avisaba ás mulleres que os barcos estaban a aportar o que indicaba que xa era hora da merenda.
Cerrou o libro. A hora da merenda era sagrada.

26/5/09

NON ERA UNHA PARTIDA MÁIS.

Xa case era a hora de entrar mais a ela non lle importaba, levaba xa un bo rato gañando e non ía deixar agora a partida. Tremenda paliza a que lles estaba a dar. As nenas da súa clase arremuiñábanse ao seu redor : non era unha partida máis, estaba en xogo a dignidade dos nenos como xogadores espertos no asunto. Así llo dixera antes de sairen o Iván.
Ninguén se moveu do círculo ata que unha voz , unha oitava máis alta do normal, reclamaba as ovellas descarriadas baixo ameazas de castigos terribles.
Na fila de subida á aula, un dos perdedores atizoulle unha boa couce á campioa.
Non lle importou a dor que sentiu o resto da mañá. Dentro da bolsiña que lle fixera a mamá levaba os seus trofeos que superaban, con moito, o moratón con que chegou á casa.