8/10/09

NEBOAS



Aquela árbore, emerxendo espida no medio da néboa, non auguraba nada bo. As pantasmas adoitan agacharse entre os farrapos nos que se desfai. Cerrou ben as ventaniñas do coche, subiu un pouco o volume da música, para non escoitar os cantos de serea que proviñan dalá abaixo, onde o mar rompía contra as rochas enfurecido, e sen deixar de mirar a liña branca da carretera, chegou ao seu destino.
................................................................

A sirena do faro, na boca da noite, non conseguía espantar as pantasmas.

1/10/09

POR FIN !!!!


P. Costa
Asomou a cabeza pola fiestra entrebaerta e confirmou o que xa sospeitaba: chovera de noite. O arrecendo que subía das pedras húmidas xunto ao de café dos bares circundantes acabou por espertala totalmente . Saíu á rúa sen paraugas; quería sentir no seu corpo as últimas pingas que aínda caían para sufocar a inmensa calor acumulada durante os días anteriores.Coma ela,outras xentes coas mesmas ansias de auga, botábanse fóra para , timidamente ao principio, e xa sen reparo algún despois, meter os pés nas pequenas fochancas que se tiñan formado na rúa.
...................................................................
Mañá estarei costipada, pensou, mentres miraba para os seus pés calzados con sandalias. Pero pagou a pena.

25/9/09

MUDANZA


Kennington

Tes que vir axiña- a mensaxe non dicía máis nada. Botoulle unha ollada ao reloxio , nunha hora escasa estou alí.
Meu dito, meu feito.
As caixas no chan , os armarios amosando impudicamente o seu baleiro e o sonriso dela querendo romperse nunha gargallada indicáronlle que volvía haber mudanza. Nesta ocasión, tanto tiñan as razóns, pero ela sempre atopaba algunha de peso, eran as tubaxes que facían ruído.
........................................
Botáronse a rir as dúas mentres o can buscaba o seu espazo nun adosado de cartón do Eroski.

15/9/09

OUTRO DÍA DE CALOR


K Ruane

Cando soou o espertador, apagouno nun acto reflexo, e deu media volta. Cinco minutiños máis e xa me levanto, díxolle á gata que tomara posesión da cama e non tiña intención algunha de a abandoar.
Acendeu a radio para escoitar o tempo que facía fóra e descalza encamiñouse ao cuarto de baño, abriu a ducha e, encostada na parede, deixou que a auga quentiña a fora espertando aos poucos.
Abriu o armario e demorou un rato en escoller a roupa. Hoxe tiña unha reunión importante . Escolleu un pantalón negro, camisa blanca e zapatos de medio tacón negros; pendentes discretos de prata e o reloxio das ocasións. Unha pasadas coa man polo seu curto cabelo e xa está!! díxose satisfeita ante a imaxe que o espello da entrada lle reflectía.
Pasou pola cociña para lle botar o leite á gata, colleu o portatil e o bolso e saiu.
.........................................................
Hoxe nos agarda outro día de calor- o home do tempo anunciaba pola radio mentres ela conectaba o climatizador.

9/9/09

DESENGANO

Charnine
A vida non se vive polas veces que respiras, senón por aqueles momentos que nos deixan sen alento - le en voz alta e lentamente, como sopesando cada unha das palabras que sae pola súa boca.
El, por riba das gafas, bótalle unha ollada rápida e continúa co sudoku que estaba a facer
Ela cerra o libro,encóstase na silla e , cos ollos semicerrados, tenta lembrar eses momentos .
Sen alento vaime deixar esta calor abafante-comenta el, tan pragmático coma sempre.
............................................................................................
O teléfono liberouna de lle contestar.

6/9/09

UNHA DE ESCOITAR

Non é o mestre pero tampouco está nada mal esta versión de Nick Cave

2/9/09

ACABOUSE O VERÁN

Hoyt
O verán non é unha estación, é un modo de vivir a vida de xeito diferente: É levantarse sen que soe o espertador e almorzar co xornal nun lado e a cafeteira chea no outro. Son os vermuts na cociña mentres se vai facendo o xantar e non hai presa, son as conversacións sen fin que se manteñen á tardiña no xardín , son os baños na praia , un viño mirando o solpor ou un gin tonic nunha terraza mentres se agarda a que o ceo se derrame nunha chuvia de estrelas. É deixar de estar encorsetados dentro dunhas normas para vivir a ilusión de que nalgún momento das nosas vidas somos seres libres.
........................................................................
O silencio da casa indica que o verán acabaouse

23/7/09

MAR


F Galiano
As ondas quebravam uma a uma
Eu estava só com o a areia e com a espuma
do mar que cantava só para mim.
(S. de Mello Breyner)

21/7/09

REGRESAR


Keeling

Agora estou de regreso,
levei o que a onda, para se romper, leva
-sal, escuma e estrondo-
e toquei coas miñas mans
unha criatura viva;
o silencio.
Aquí estou suspirando como o que ama
e se lembra e está lonxe.
( R. Castellanos)

15/7/09

O HOME DO PIANO


G. Caillebotte

Comeza tódalas mañás, ás nove en punto, a ensaiar co piano. Hoxe ataca algo novo que ela non coñece . Repite, repite e repetindo ata as once que marcha para o teatro a ensaiar coa orquestra, logo irá ao conservatorio onde é profesor e tornará á noitiña, mochila no lombo e dándolle aos pedais . Asubiando en sordina busca as chaves e abre a porta. Ao pouco rato xa o ve, por entre os visillos, na cociña preparándose algo para cear. Ela, arréglase coas sobras da comida, non ten ganas de cociñar. Colle a bandexa e senta diante do televisor a ver as noticias.
Petan na porta. O pianista convídaa a cear unha pasta ao pesto- que me sae moi boa, por certo- acompañada dun bo Ribera.
................................................................
Nunca se puido resistir aos encantos dun pianista acompañado dun bo Ribera.