14/4/10

ENCONTROS

El ruiseñor conoció a la ruiseñora
en un bar de alterne donde ella
cantaba noche a noche viejos tangos

M. Benedetti

4/4/10

RE/CREACIONES

F.Botero

Cuando adán el primero
agobiado por eva y por la soledad
inventó cautelosamente a dios
no tenía la menor idea
de en que túnel de niebla había metido
a su desvalido corazón

pero cuando su invento lo obligó a hacer ofrendas
a rezar y a borrarse del placer
o a cambiar los placeres por el tedio
adán/ a instancias de eva la primera/
de un soplido creó el agnosticismo.
M. Benedetti

6/3/10

MULLER



Tengo sed. Me has quitado las praderas del norte,
regadas por arroyos de respeto y cariño.
Tengo frío. Te has ido con el sur de mi alcoba,
dejándome las huellas de tu hielo en mi cuerpo.
No sé qué hacer. La vida me parece una tumba
donde me has enterrado viva, una oscuridad
irrespirable, un túnel sin salida, una muerte
prolongada, el vacío, la ausencia, el desamparo.
Me siento tan vencida por tu odio, tan débil,
tan aterrorizada y tan inexistente,
que no puedo llorar, ni llamar por teléfono
a mis padres (que acaso me dirían: “Aguanta,
que por algo naciste mujer”), ni hacerle señas
a la vecina desde la ventana. Me quedo
acurrucada en un rincón del dormitorio
esperando que vuelvas y sigas arrasando
con gestos de desprecio, con golpes y con gritos
aquel campo de amor que cultivamos juntos.

L.A.de Cuenca

20/2/10

UNHA MEDIA HORA DE RETRASO

S. Hanks
Avisaron pola megafonía que o tren traía unha media hora de retraso. Estaba xa cansa das conversas dos homes que miraban o partido na tele así que, pagou o café que tiña na mesa e non dera acabado, colleu o seu paraugas de deseño ( agasallo dunha amiga, ela non gastaba tantos cartos nun paraugas) e botouse ao andén como se a levara o diaño. As estacións , eran lugares de tránsito, non de quedarse, e iso as facía especialmente atractivas para ela. Gustáballe fantasear coas vidas que levaban as xentes que subian e baixaban do tren. Miraba os amantes furtivos que se atopaban nun encontro fuxidío, homes e mulleres que se apeaban do tren e , a toda présa, ían cara ó aparcadoiro esquecendo as conversas intrascendentes que momentos antes mantiveran, mulleres cos ollos cansos de mirar a vida sempre do mesmo lado, rapazas novas coas orellas transformadas en auriculares e mirándose só o embigo...
....................................................................................
Ela mirábase no espello do chan pensando o que dá de si unha media hora de retraso.

3/2/10

Á NOITE


C Warner

Asomando á noite
na terraza dun rañaceos altísimo e amargo
puiden tocar a bóveda nocturna
e nun acto de amor extraordinario
apodereime dunha celeste estrela.

P. Neruda

24/1/10

A FELICIDADE II


K. Ruane
....Cuando tras dar mil vueltas a mis preocupaciones,
me acuerdo de un amigo, voy a verle, me dice:
"Estaba justamente pensando en ir a verte.
" Y hablamos largamente, no de mis sinsabores,
pues él, aunque quisiera, no podría ayudarme,
sino de cómo van las cosas en Jordania,
de un libro de Neruda, de su sastre, del viento,
y al marcharme me siento consolado y tranquilo,
¿no es la felicidad lo que me vence?
........
G. Celaya

15/1/10

A FELICIDADE

Holsoe
¿Y la felicidad?
habitaba en los muros,
las ventanas, las mesas
a veces se escondía detrás de un mueble
y sonreía al ver mi afán ingenuo
siempre esquiva, siempre más allá.
A veces me acompañaba un rato
y se dejaba zarandear por el fuego.
La felicidad estaba allí,
era un aroma mínimo
en el corazón de las cosas.
(C.C.Wolf)


10/1/10

NEVE

As torres da catedral erguíanse rodeadas dun manto branco que as facían, aínda se cabe, máis maxestuosas que de costume. Na praza algúns cativos, facían bólas de neve esquecendo polo momento os agasallos que deixaran os Reis e os pais tentaban inmortalizar aquel instante nunha tarxeta duns cantos Megas que logo verían na casa dos avós nunha magnífica tele de plasma de tropecentas polegadas.
.............................................................
A través da vidreira do café ela miraba cair as folerpas agarrando coas súas mans unha taza de café quentiño.

31/12/09

POEMA PARA REMATAR O ANO


J. Sierko
Sorpresounos a noite,
xa ben escurecido,
no barandal de pedra
que defende o camiño.
(Dende entón ten un nome:
a Ponte dos Suspiros.)
Non movía unha folla
o vento adormecido:
No ceo ni unha estrela,
na arboreda ni un chío.
As palabras non tiñan
nin rumor nin sentido.....
R. Cabanillas

23/12/09

TARDES DE INVERNO



E. Hodges

Tardes de café quentiño con torradas, de conversas enfiadas e infindas arredor dunha mesa onde ninguén ten présa por se levantar; choiva e vento na rúa e paraugas con pernas tentando manter o rumo sen un leme que os guíe.
Tralos cristais unha cara pegada tenta adiviñar o que hai máis aló da ventá.

8/12/09

O RÍO

Mira como pasa o río.
Mira, como vai pasando.
Beixos de escuma debuxa
nas pedras que vai mollando
A.G.Teijeiro

13/11/09

MANS



....Las manos pueden liberar
al mundo de su destino.
Pero no pueden con la vida
en el último momento.
No pueden sujetar el mundo
que se mueve sin sentido.

Las manos sirven para casi todo.
Menos para gritar.
Kepa Murua

12/11/09

..... E CHOVE


Chove en novembro
sobre as lembranzas.
Choiva que voa.
Choiva que danza.
Revoa a choiva
tinguindo alfombras,
roubando orballos,
cosendo ponlas.
A. García Teijeiro

9/11/09

CHOVE MIUDIÑO


É noite pechada e chove miudiño.
Nas lousas de pedra,
ó longo da rúa
escura e deserta
estoupan as pingas
que deitan as tellas.
Ó través dos ferrollos das portas
o vento salaia o dor dunha queixa
Ramón Cabanillas

2/11/09

O OUTONO


M. Savad
El otoño se acerca con muy poco ruido:
apagadas cigarras, unos grillos apenas,
defienden el reducto
de un verano obstinado en perpetuarse,
cuya suntuosa cola aún brilla hacia el oeste.
Se diría que aquí no pasa nada,
pero un silencio súbito ilumina el prodigio:
ha pasado
un ángel
que se llamaba luz, o fuego, o vida.
Y lo perdimos para siempre
Ángel González