31/12/09

POEMA PARA REMATAR O ANO


J. Sierko
Sorpresounos a noite,
xa ben escurecido,
no barandal de pedra
que defende o camiño.
(Dende entón ten un nome:
a Ponte dos Suspiros.)
Non movía unha folla
o vento adormecido:
No ceo ni unha estrela,
na arboreda ni un chío.
As palabras non tiñan
nin rumor nin sentido.....
R. Cabanillas

23/12/09

TARDES DE INVERNO



E. Hodges

Tardes de café quentiño con torradas, de conversas enfiadas e infindas arredor dunha mesa onde ninguén ten présa por se levantar; choiva e vento na rúa e paraugas con pernas tentando manter o rumo sen un leme que os guíe.
Tralos cristais unha cara pegada tenta adiviñar o que hai máis aló da ventá.

8/12/09

O RÍO

Mira como pasa o río.
Mira, como vai pasando.
Beixos de escuma debuxa
nas pedras que vai mollando
A.G.Teijeiro

13/11/09

MANS



....Las manos pueden liberar
al mundo de su destino.
Pero no pueden con la vida
en el último momento.
No pueden sujetar el mundo
que se mueve sin sentido.

Las manos sirven para casi todo.
Menos para gritar.
Kepa Murua

12/11/09

..... E CHOVE


Chove en novembro
sobre as lembranzas.
Choiva que voa.
Choiva que danza.
Revoa a choiva
tinguindo alfombras,
roubando orballos,
cosendo ponlas.
A. García Teijeiro

9/11/09

CHOVE MIUDIÑO


É noite pechada e chove miudiño.
Nas lousas de pedra,
ó longo da rúa
escura e deserta
estoupan as pingas
que deitan as tellas.
Ó través dos ferrollos das portas
o vento salaia o dor dunha queixa
Ramón Cabanillas

2/11/09

O OUTONO


M. Savad
El otoño se acerca con muy poco ruido:
apagadas cigarras, unos grillos apenas,
defienden el reducto
de un verano obstinado en perpetuarse,
cuya suntuosa cola aún brilla hacia el oeste.
Se diría que aquí no pasa nada,
pero un silencio súbito ilumina el prodigio:
ha pasado
un ángel
que se llamaba luz, o fuego, o vida.
Y lo perdimos para siempre
Ángel González

20/10/09

AS CABAZAS DO SAMAÍN


K.G.McElroy

Non entende por que chegada esta época do ano os nenos, na compaña dos seus maiores, andan á procura da cabaza máis grande e bonita para lle facer uns buratos e deixala descabezada. O medo de que fagan o mesmo con el fai que desapareza trala cesta nun intento de pasar desapercibido.
.........................................................................
Á noitiña, e moi silandeiramente, cóase na cociña. Fóra chove que dá medo.

19/10/09

ANTÍPODAS


Caillebote

As pingas rompen sistematicamente a simetría das árbores que, como toliñas, tentan acadar o máis profundo da rúa nun intento de chegar ata as súas semellantes nos antípodas.
......................................................
El dixit- e ficou descansado.