3/2/10

Á NOITE


C Warner

Asomando á noite
na terraza dun rañaceos altísimo e amargo
puiden tocar a bóveda nocturna
e nun acto de amor extraordinario
apodereime dunha celeste estrela.

P. Neruda

24/1/10

A FELICIDADE II


K. Ruane
....Cuando tras dar mil vueltas a mis preocupaciones,
me acuerdo de un amigo, voy a verle, me dice:
"Estaba justamente pensando en ir a verte.
" Y hablamos largamente, no de mis sinsabores,
pues él, aunque quisiera, no podría ayudarme,
sino de cómo van las cosas en Jordania,
de un libro de Neruda, de su sastre, del viento,
y al marcharme me siento consolado y tranquilo,
¿no es la felicidad lo que me vence?
........
G. Celaya

15/1/10

A FELICIDADE

Holsoe
¿Y la felicidad?
habitaba en los muros,
las ventanas, las mesas
a veces se escondía detrás de un mueble
y sonreía al ver mi afán ingenuo
siempre esquiva, siempre más allá.
A veces me acompañaba un rato
y se dejaba zarandear por el fuego.
La felicidad estaba allí,
era un aroma mínimo
en el corazón de las cosas.
(C.C.Wolf)


10/1/10

NEVE

As torres da catedral erguíanse rodeadas dun manto branco que as facían, aínda se cabe, máis maxestuosas que de costume. Na praza algúns cativos, facían bólas de neve esquecendo polo momento os agasallos que deixaran os Reis e os pais tentaban inmortalizar aquel instante nunha tarxeta duns cantos Megas que logo verían na casa dos avós nunha magnífica tele de plasma de tropecentas polegadas.
.............................................................
A través da vidreira do café ela miraba cair as folerpas agarrando coas súas mans unha taza de café quentiño.

31/12/09

POEMA PARA REMATAR O ANO


J. Sierko
Sorpresounos a noite,
xa ben escurecido,
no barandal de pedra
que defende o camiño.
(Dende entón ten un nome:
a Ponte dos Suspiros.)
Non movía unha folla
o vento adormecido:
No ceo ni unha estrela,
na arboreda ni un chío.
As palabras non tiñan
nin rumor nin sentido.....
R. Cabanillas

23/12/09

TARDES DE INVERNO



E. Hodges

Tardes de café quentiño con torradas, de conversas enfiadas e infindas arredor dunha mesa onde ninguén ten présa por se levantar; choiva e vento na rúa e paraugas con pernas tentando manter o rumo sen un leme que os guíe.
Tralos cristais unha cara pegada tenta adiviñar o que hai máis aló da ventá.

8/12/09

O RÍO

Mira como pasa o río.
Mira, como vai pasando.
Beixos de escuma debuxa
nas pedras que vai mollando
A.G.Teijeiro