21/6/09

DOMINGO DE MERCADO

W. Haenraets
Tódolos domingos hai mercado na vila do lado e, desde que están alí, gustan de iren sempre que poden. Venden os seus produtos as xentes da redonda e é un pracer deambular por entre os postos na procura das verduras ou froitas máis frescas.
Cando chega o verán aquilo convértese nunha Babel por mor dos turistas que invaden as distintas rúas que ocupa o mercado.
É o que ten o verán-dilles unha vendedora mentres pesa uns tomates nunha báscula antediluviana - moita xente pero pouco diñeiro.
Sempre a se queixar. A ela gústalle ver xente diferente na vila aínda que só sexa un mes ao ano.
Antes de voltar para casa, parada no bar de Xurxo para tomar a caña sentados na terraza.
Na casa coloca a froita e verdura enriba da mesa da cociña nunha composición Archimboldiana ( pensaba ela) e tíralle unha foto.
...............................................................................
Nin por asomo era o que ela quería reflectir ... outra vez será.


19/6/09

NA PRAIA

Gustaba de ir cedo. Daquela hora o sol aínda estaba baixo e se podía percorrer a praia tranquilamente. As máquinas acababan de pasar e na area limpa as súas pegadas quedaban marcadas. Cruzouse con algún que outro paseante tempraneiro e cuns remeiros da traiña que estaba varada na praia á espera de que acabasen cos seus exercicios de quecemento.
Cando considerou que xa estaba ben de tanto andar, meteuse na auga: refregou os pulsos, a parte de atrás da cabeza e.. .plafff, á auga. Unhas cantas brazadas e fóra , estaba conxelada, coma sempre, pero deixoulle o corpo renovado.
Sen secarse, puxo a camiseta por riba do traxe de baño, no coche colocou a toalla no asento para non mollalo e arrincou cara á casa. Xa comezaba a chegar xente á praia e era o momento ideal para irse.
.......................................................................................
No horizonte erixíase maxestuosa a illa.

17/6/09

UN CAFÉ


N. Martin
Levaba toda a mañá dando voltas pola vila e xa non podía co seu corpo. Ao pasar por diante da vidreira viu que daquela hora non había moita xente e entrou. Sentouse á mesa que estaba pegada á xanela e pediu un café .Coma sempre, deixou que arrefriara e bebeuno dun grolo contemplando a xente que pasaba pola rúa .
Nefasto!!. Como é posible que se poida facer un café tan malo?, pensou mentres acendia un Ducados para contrarrestar.
A pouca xente do local, homes engaravatados das entidades bancarias próximas, supuxo ela, mántiñase en silencio lendo os xornais.Na televisión,sen voz, imáxenes dunha moza semivestida facendo exercicios ximnásticos ou bailando, nada máis interrompía a tranquilidade do local.
Botou unha ollada ao reloxio, recolleu o seu corpo e foi mercar o pan; hoxe cunha ensaladiña e algo de froita xa tiña dabondo.
....................................................................................
No seu caderniño mental anotou: nunca máis tomar café neste local.

16/6/09

CALORIÑO


E. Zasada
Preparouse un té con limón ben frío; tería que ordear o estante dos vasos pero hoxe non lle prestaba.
Co vaso nunha man e o libro na outra baixou as escaleiras ata o xardín na procura dun lugar fresquiño, atopouno baixo a maceira e alí sentou cos pés descalzos sobre a herba, encostada no tronco. A gata nunha das pólas máis altas miañou en sinal de saúdo e foi descendendo ata chegar onda ela. Acercouse delicadamente ao vaso e pasou a lingua polo cristal, estaba demasiado frío e non lle gustou; deu unhas cantas voltas ata se enroscar no regazo dela e quedarse durmida.
..................................................................................
A pesares de lle dar moita calor, non se moveu. Non era un mal atril.

15/6/09

UNHA MAN DE PINTURA


G.Goloubetsky
Aproveitou a tardiña, cando o sol xa baixara un pouco, para lle dar unha man de pintura á porta de fóra. Todo o mundo insistía en que puxera unha nova, pero ela non se decidía... Aquela porta levaba alí moitos anos e era xa unha vella compañeira; renxíanlle as bisagras como a ela cando había choiva.Ás veces non se decidía a abrir se non era cun pequeno empuxón, ela tamén precisaba de pequenos empuxóns para afrontar algúns días...
Coa cara chea de pingas de pintura e sudorosa mirou a súa obra rematada e sentiuse satisfeita; aínda botaría algunha temporadiña máis.
..................................................................................
A gata tumbada no chanzo da escaleira parecía estar de acordo.

14/6/09

MAÑÁ DE DOMINGO


E. Rodriguez

Levantouse cedo, ducha rápida e, tentando non facer ruído coa porta ao sair, botouse á rúa. Gustaba destas mañás de domingo cediño, cando os coches ainda non circulaban e o único son que se escoitaba era o do mar rompendo contra o malecón. Comprou o xornal e encamiñouse cara ao café que viran a noite anterior.
A mañá estaba fresquiña, pero non puido resistir a tentación de se sentar na terraza. Café con pan recén feito e manteiga, ollada ao xornal e grolo de café.
Ao lonxe distinguiu a camiseta laranxa e zapatillas último modelo correndo polo paseo marítimo, un aceno en forma de saúdo, e volta ao xornal.
............................................................................
Devagariño retornou ao hotel polo paseo ; algúns veleiros xa se botaran ao mar aproveitando o vento fresquiño e na praia algúns parasois xa estaban despregados e baixo eles afanábanse as nais en botarlle crema aos pequenos, ante a impaciencia destes por ir xogar coa area.

12/6/09

GRANDE INVENTO



F. Van Hove
Hoxe non traballaba, tomara o día libre para resolver asuntos que fora adiando por aburridos ; pero xa non lle quedaba máis tempo... deuse unha ducha reparadora, boa cunca de café para afrontar a burocracia e dúas páxinas do libro que a tiña enganchada: dúas por día, dose recomendada para alongar o pracer.
.................................................................................
Unha terraza entre sol e sombra convidaba a parasitala e unha cervexa ben fría a mellor compañía para un mediodía abrasador.
-Non me esperes a comer, teño moito traballo- dixo sen amosar o maís mínimo rubor .
Que grande invento esto dos móbiles- pensou, e continuou ollando o ir e vir do mar.

11/6/09

HAI DÍAS....


La siesta S. Koch
É só un ratiño- díxose, deitou a cabeza sobre o coxín e colleu o mando. Espertou cando , desde a tele, unhas voces berraban sobre alguén que deixara embarazada a outra alguén.
Mirou o reloxo e deu un espirro ao ver a hora que xa era. Tiña unha clase en menos de vinte minutos e a carretera en obras. O amargo do café morno acabou por espertala: calzou os zapatos, colleu os libros e saiu escopetada.
A roda dereita pinchada e o móbil sen batería. Que máis me pode pasar hoxe?
Malhumorada subiu as escaleiras e chamou.
-Non te preocupes, hai quen se encargue da túa clase- dixo unha voz seca desde o outro lado.
Puxo a cargar o teléfono. A roda podía esperar.
..............................................................................................
A gata despreguizouse só para acomodarse mellor agora que tiña máis espazo.

10/6/09

REALIDADE

Chica leyendo un libro G.P. de Bois
Unha das acepcións da palabra fantasía en sentido psicolóxico é "construción imaxinaria que o individuo padece en forma constante pero sen confundila coa realidade" (C.S.Lewis La experiencia de leer)
..................................................................................
Depende das realidade de cada quen, non? -dixo ela de súpeto- ás veces a fantasía é a única maneira de transitar.
O son estridente do timbre e a vehemencia con que ela se levantou e saiu da aula deixaron ao profesor sorprendido.
Ó próximo día tería que lle preguntar o que quixo dicir.

9/6/09

LIBROS


L. Campbell
Que segredos inconfesables guardaría aquel home misterioso, que tódolos días , cinco minutos antes de bota-lo peche, pasaba por diante da súa librería?
.................................................................................................
Tería que deixar de lado a Raymond Chandler ou acabaría vendo a vida en branco e negro.