9/7/09

ESPERTAR


O. Ortiz

Esperta co fresquiño que entra pola ventana aberta, arroupase , bótalle unha ollada ao reloxio comprobando que aínda é cedo para se erguer estando de vacacións. Alguén que no pensa o mesmo chámaa polo móbil . Envólvese na saba e seguindo o son atópao na mesa da cociña ao tempo que pára de soar.
Joderrrr- grita ao tropezar no cacharro da auga das gatas e sentir o frío nos pés- o que me faltaba .
A ducha quentiña prestoulle . Camiseta por riba do biquini e cafeiño na terraza contemplando a praia que daquelas horas, e a pesar do norte, estaba chea dabondo.
Á hora de comer mirou o teléfono. J. quería falar con ela por un asunto do traballo.
.......................................
Decidiu apagar o móbil ata rematar a semana de vacacións, non fora ser o demo...

8/7/09

FUMANDO ESPERA...


F. Pérez
Agarda na esquina fumando. Encanto ela sae da tenda síguea coa mirada costa abaixo ata se perder na marea de xente que a aquelas horas circula pola rúa .
Ela pasa por diante del, sen apenas decatarse da súa presenza, apresurada por chegar á casa e poñer as flores en auga antes de que se murchen.
Escolle o xarrón de cristal axeitado, bótalle auga e colócao na mesiña que ten ao lado do sofá. Aí están ben- di, mentres pensa quen será o Anónimo que llas manda. Alguén que a coñece, seguro, xa que sabe que lle gustan as flores silvestres.
Un pouco de queixo, fruta e Elvis Presley non consiguen que deixe de pensar en quen lle mandou as flores. Adormece coa idea de ir, no día seguinte, a floristería a preguntar.
................................................................
Mañá entrarei na tenda, dise el coa certeza de quen sabe que non o fará.

2/7/09

CEREIXAS


R. Ladd


Na caixa, perfectamente colocadas, estaban a chamar por ela. Comprou unhas poucas e foi comendo pola rúa , estaban boísimas. Ao entrar no coche non puido resistir a tentación de penduralas nas orellas, como facía de pequena, e se mirar no espelliño. O home no coche do lado ollaba para ela cun medio sorriso nos beizos e levantaba o polegar asentindo. Ela devoltoulle o sorriso, acendeu o coche e marchou.
Non estaba mal o tipo- pensou agarrando o volante cunha man e coa outra levando á boca os pendentes-cereixas
Lembraste as cereixas, mamá?- preguntoulle o neno ao chegar ela á casa.
.......................................................
Hoxe de sobremesa tomarían amorodos.

1/7/09

ALLOS

G. Key
Hoxe non lle apetece facer de comer; está soa e quere aproveitar para facer cousas que foi adiando para cando comezasen as vacacións.
Na vila xa se ven algúns turistas que aproveitan o día chuvisquento para coñecela e mercar produtos típicos do lugar.
Nas ruínas do pazo alguén explica, en inglés, a orixe daquela casa noutrora señorial e agora na decadencia; un pouco máis abaixo un grupo de mozos e mozas toman unhas cañas nunha terraza sen lle importar as pingas que caen .
Ela entra a comer nun bar que, pola súa fasquía, seguramente nunca se encha de turistas, pero si daqueles que coñecen as delicias que elabora Maruxa cos produtos máis frescos que encontra no mercado.
Hoxe hai xoubiñas e pementos de Padrón de primeiro, e carne ao caldeiro de segundo-di Maruxa.
Acompaña o xantar cunha copa de viño e café de sobremesa.
................................................................
Algún que outro turista cóase pola porta e mira asombrado a restra de allos trala porta. Son para espantar as meigas, di Maruxa sen inmutarse.

29/6/09

CUNCHAS


Caracolas A. Cazorla

Escollía con moita delicadeza as máis bonitas e que mellor estaban, non había présa.De paso que daba o seu paseo despois do baño miraba entre as rochas e sobre a area o que depositara o mar na noite anterior. Sempre encontraba algunha cuncha que lle podía valer, sempre eran diferentes. Ao chegar á casa, metíaas nun tarro de cristal que comprara especialmente para elas e o tarro no baúl que tiña baixo o debuxo do capitán Hadock , ata a fin de semana en que chegaba a nena.
O primeiro que facía despois de bicar os avós era ir ver as novidades que había no baúl. Sentaba no chan e coas súas manciñas pequerrechas debullaba aqueles fantásticos tesouros unha e outra vez . Logo, con moito coidado, tornábaas de novo ao tarro e o levaba para o seu cuarto, ao lado da cama, para contemplalas antes de se durmir, mentres a avoa lle contaba unha nova historia de piratas
................................................................
Co catalexo do avó, sentada nunha rocha da praia, otea o horizonte en busca dalgún barco pirata perdido por aqueles mares.

28/6/09

CUARTO DE COSTURA


C. Wysocki

O que máis lle gustaba daquela casa era o cuarto de costura. De pequena pasaba o tempo enredando cos botóns que noutrora ocupaban o seu espazo en chaquetas, vestidos ou camisas e que a avoa transformaba en ollos e adornos para os bonecos de trapo e lá que lle facía.
A máquina de coser exercía sobre ela unha fascinación incrible: entraba a tea por un lado e saía polo outro coas puntadas de cores por riba e por baixo perfectas, só con lle dar aos pés acompasadamente naquel pedal xigantesco de ferro.
O seu momento preferido era cando a avoa, con aquela voz doce que tiña, lle pedía que ordease as caixas dos fíos... as veces o facía segundo as cores, outras polo tipo de fío , outras por tamaños; tanto tiña á súa avoa sempre lle parecía ben a orde que escollese aínda que logo se volvera tola tentando encontrar o fío que buscaba.
...........................................................................
O gato segue a ocupar o seu lugar trala Singer pero xa non hai quen lle pida que ordee os fíos.

26/6/09

O SOMBREIRO


M. Gal

O verán traía personaxes moi curiosas á vila como a francesa da casa grande. Cuberta sempre cun enorme sombreiro para que o sol non tocase a súa pel delicada, así dician as xentes, un cochazo con chófer , un ou dous xovenciños que cambiaba cada verán e persoal de servizo . Entre os máis pequenos, e non tan pequenos, circulaba o conto de que ela matara o marido dándolle veleno, o que exercía unha atracción fatal cara á muller e todo o que a rodeaba.Os homes pasaban todo o verán con cara alelada ollando para aquelas curvas que, de cando en vez, se deixaban ver pola praia e as mulleren morrían de envexa polos modeliños que locía.Aí vai esa golfa - comentaban uns e outras en voz baixa, cando a vían pasar no coche e había pequenos diante.

......................................................


A velliña do pelo branco deixa o sombreiro na silla e con paso lento entra na casa, fóra comeza a refrescar. Nena- dille á fotógrafa que veu facer a reportaxe- nunca me perdoaron que fose unha muller libre.

25/6/09

O VERÁN

S. Fattal
Soubo que o verán chegara oficialmente á vila polas luces de cores no comezo e final da carretera que a atravesaba e pola visión de xentes en pantalón corto e chancletas que tomaran por asalto as dúas terrazas do paseo e outros lugares de interese.
Levaba o seu tempo acostumarse a este cambio ; as rúas tranquilas por natureza tornábanse en algo caótico cos coches mal aparcados que lle producían moita incontinencia verbal ao Manolo, policia local do lugar, pero que non pasaba de aí. Aos turistas hai que tratalos ben- dicía- se non xa non voltan.
......................................................................
No campo da feira a cantante desgañitábase . Levantouse e cerrou a ventana, ela non estaba de vacacións e tiña que durmir.

23/6/09

SEN TÍTULO

A noticia golpeuna como un mazazo e xa non foi quen de continuar co que estaba a facer. Algo se lle revolvía no seu interior non querendo aceptalo. Sentou na silla e alí quedou ata que o teléfono fíxoa voltar á realidade, dábanlle de novo a noticia que xa sabía .
Contendo a rabia que lle quería saír pola boca, fixo unhas cantas chamadas e preparouse para saír, puxo calzado cómodo e meteu o tabaco no bolso. A noite ía ser moi longa.
.....................................................................
Vémonos pronto- dixéranse o sábado ao se despedir .

22/6/09

UNHA HOMENAXE

O día prestábase para comer no xardín, así que arrimou a mesa debaixo da parra e puxo o mantel e a vaixela dos días especiais. As flores que cortara pola mañá antes de ir ao traballo, colocounas nun tarro no centro da mesa. Gustoulle como quedaban.
O peixe, no forno, xa casi estaba, así que era o momento de abrir o viño e deixalo respirar, como mandan os cánones.
Sentou a mesa e deitou un pouco de viño na copa, uliuno, probouno e gustoulle. O peixe e a ensalada no seu punto. O arrecendo do xazmín misturábase co das rosas pequeniñas do muro e unha brisiña suave refrescaba o ambiente. Que máis se podía pedir?
..............................................................................
É necesario darse unha homenaxe de cando en vez- pensou mentres se servía outra copa de viño.